Kerk aan de keukentafel: Ik vraag me slechts in verwondering af…

Ik vraag me slechts in verwondering af, waar dat ene verloren schaap is gebleven en ga eenvoudig op zoek.

Vanmorgen, toen ik mijn mailbox opende en een email ontving van een ‘zoekende in kerkelijk Julianadorp’, moest ik aan bovenstaande zin denken en heb die uiteraard geciteerd. Veel mensen zijn namelijk op zoek, maar weinigen naar dat ene verloren schaap.

Als Christenen zoeken we:

Een kerk/gemeente om te zijn;

Een plaats waar anderen ‘onze geloofsovertuiging’ verkondigen;

Een plaats van relatieve anonimiteit;

Een veilige haven.

En dan ben ik verwonderd. Waarom zoeken we al deze dingen? Staat het niet haaks op wat de Bijbel ons leert?

Jezus een schare rondom Zich zag, beval Hij te vertrekken naar de overkant. En er kwam een schriftgeleerde tot Hem en zeide: Meester, ik zal U volgen, waar Gij ook heengaat. En Jezus zeide tot hem: De vossen hebben holen en de vogelen des hemels nesten, maar de Zoon des mensen heeft geen plaats om het hoofd neer te leggen. Een ander echter, een van zijn discipelen, zeide tot Hem: Here, sta mij toe eerst heen te gaan en mijn vader te begraven. Maar Jezus zeide tot hem: Volg Mij en laat de doden hun doden begraven. ~Mattheüs 8:19-22

Jezus had geen plaats om Zijn hoofd neer te leggen. Een plaats waar Hij in de anonimiteit ‘van de slaapkamer’ uit kon rusten. Hij werd continu omringt door mensen die ‘anders denkende waren’, kijk maar eens wat Hij zegt tegen de man die zijn vader wil begraven. We zijn zo gewend geraakt om eerst het ene af te sluiten en daarna het andere te gaan doen. Jezus dacht anders. Hij keek vooruit. Keek verder dan hetgeen achter ons lag, of in het nu aanwezig is. Had geen tijd om overal bij stil te staan. Misschien is de grootste les wel dat we moeten loslaten hetgeen we niet veranderen kunnen.

Dat we niet op zoeken moeten gaan naar die veilige haven, maar dat we mogen vertrouwen dat Hij ons rust geeft  te midden van de onrust:

Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen; want mijn juk is zacht en mijn last is licht. ~Mattheüs 11:28-30

Misschien moeten we in onze zoektocht eens rust zien te vinden om niet te zoeken naar ‘allerlei veilige havens’, maar op zoek gaan naar die ene, om samen huisgezin van God te zijn:

Wat dunkt u? Indien een mens in het bezit is gekomen van honderd schapen en één ervan raakt verdwaald, zal hij dan niet de negenennegentig op de bergen laten en heengaan om het dwalende te zoeken? En gebeurt het, dat hij het vindt, voorwaar, Ik zeg u, dat hij zich over dat ene meer verblijdt dan over de negenennegentig, die niet verdwaald waren. Zó bestaat bij uw Vader, die in de hemelen is, de wil niet, dat één dezer kleinen verloren gaat. ~Mattheüs 18:12-14

Niet op zoek naar die ‘veilige haven’, maar in tegen gestelde richting te gaan op zoek naar die ene. Of toch die Ene (waarachtige God)?

Blessings,

Peter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *