Ik schrijf u vaders: leer te dansen!

Ik schrijf u vaders: leer te dansen!

In Efeze 6:4 somt Paulus in één vers de hoofdverantwoordelijkheden van vaders op: ,,Vaders, maak uw kinderen niet verbitterd, maar vorm en vermaan hen bij het opvoeden, zoals de Heer dat wil”(NBV). In Kolossenzen 3:21 herhaalt Paulus zijn eerste vermaning: ,,Vaders, terg uw kinderen niet, opdat zij niet moedeloos worden.” Natuurlijk zijn moeders op een heel intiem niveau betrokken in de zorg en opvoeding van kinderen. Toch wordt vaak vergeten dat volgens de bijbel de eerste verantwoordelijkheid ligt bij de vaders.

Leer te dansen als gezin, een opdracht voor de gemeenschap van Jezus Christus.

Ik weet niet hoe het bij u in huis er aan toe gaat, maar hier wordt nog wel eens ‘gevochten’ (moeilijk gedaan) over een zitplaats aan tafel. Nu zijn wij met vier personen; vader, moeder en twee dochters, en beide dochters willen natuurlijk net dat ene plekje naast mama aan tafel. Mama is dan ook degene bij ons in huis, die door werk, regelmatig tijdens het avond eten afwezig is. Ook wanneer mama er wel is en oma eens per week mee eet, wordt er weer gezeurd over de ene plekje. Nu niet om naast mama te mogen zitten, maar naast oma!

Het is soms een hele stoelendans, waarbij eigenlijk niemand meer kan spreken over ‘een vaste plek aan tafel’. Vandaag zit ik aan de ene kant van de tafel en morgen weer aan de andere kant. Meestal heb ik zo wel mijn vaste plek, maar er zijn dagen, dat ook ik mij moet schikken naar de wil van de kinderen. Als gezin is het leren dansen met de omstandigheden.

Ik neem dit als voorbeeld, daar velen dit wellicht zullen herkennen. Ik wil naast papa zitten, ik wil naast mama zitten. Het is een geven en nemen van de mogelijkheden en de omstandigheden. Waarom een geven en een nemen, zou je kunnen denken? Wat maakt het immers uit waar men zit aan tafel tijdens de maaltijd? Nou eigenlijk niets als je het mij vraagt, als iedereen maar een stoel heeft en een bord voor zijn neus.

Totdat ik de kerk binnen kwam…

Tja, zijn we niet allemaal kinderen van God en willen we niet allemaal ‘naast Hem’ aan tafel zitten? Want de zondagsamenkomst is toch om te ‘horen naar het Woord en te eten van Zijn vlees en bloed’, van het eten van het levende brood dat Hij voor ons geworden is.

Eigenlijk zou er in de kerk een hele lange tafel moeten staan, waar een ieder die binnenkomt een plekje kan uitzoeken om plaats te nemen. Te gaan zitten en te ‘wachten’ op de Gastheer. In de kerken en gemeenten staan de stoelen echter in een rij en dat is natuurlijk niet vreemd. Het bespaard ruimte en er kunnen meer mensen deel nemen aan ‘de zondagmaaltijd’, de samenkomst.

En toch zien we ook daar vaak diezelfde strijd om die ene stoel: ‘maar die plek is van mij! Ik zit hier elke week!’ Ja, en? Is het zo erg dan om vandaag niet op rij drie te zitten op plaats nummer 4? Of ergens achter in de zaal zodat je het overzicht hebt over de ruggen van mensen?

Leer te dansen!

Toen wij, Marion en ik, onze eerste dochter mochten verwelkomen in ons gezin, waren we ontzettend trots. Blij en dankbaar dat onze eerste dochter geboren was. Natuurlijk heeft dat iets gedaan in onze relatie. We moesten onze tijd en aandacht verdelen tussen elkaar en ons dochtertje. En toen kwam er een paar jaar later ook nog een tweede bij. Voor ons natuurlijk erg fijn en ook onze oudste dochter vond het leuk een klein zusje te hebben. Er was alleen één ding: niet alle aandacht ging meer naar haar alleen, maar moest nu gedeeld worden. Leer te dansen meisje!

Een ieder moet op zoek naar zijn of haar plekje in die nieuwe samenstelling van het gezin. Zo is het ook ‘in de gemeenschap der heiligen’. Zodra er nieuwe mensen de gemeente binnen komen, moeten we misschien schikken en schuiven. Ons plekje staat niet vast en zou dat ook niet moeten zijn. Een uitzondering daar gelaten wellicht doordat er wat ouderen en mindervaliden zijn die een ‘vaste plek’ hebben, vanwege een (aangepaste) stoel, die voor hen comfortabel is om de dienst te bezoeken, maar de rest zal moeten leren dansen met de stoelen die er zijn. Geen vaste plek, maar een plekje aan de ‘tafel des Heren’, de samenkomst is dynamisch en daar zou geen ruimte moeten zijn voor een vaste (zit) plaats!

Hoe is het thuis geregeld?

Eten we klokslag vijf uur gezamenlijk aan tafel? Dan zal er weinig ruimte zijn om te spelen met de tijd die ons gegeven is. Voetballen? Prima als je maar om vijf uur thuis bent? We zijn toch wel iets flexibeler dan dat hoop ik? Hoe laat eten jullie? Nou, ergens tussen vijf en zes lijkt me een prima tijd. Of als ik honger heb, een veel gehoorde uitspraak in huis. We hebben tijd, we spelen met de ruimte van de tijd, om zo ook plezier met elkaar te kunnen hebben, of met de ander. We spelen met de ruimte van de tijd om elkaar, maar ook de andere te ontmoeten.

Zo willen we ook in de dienst met elkaar omgaan. Spelen met de ruimte (de stoelen), om ook eens een ander te ontmoeten, dan telkens op dezelfde stoel te zitten, naast dezelfde persoon. Het zou zomaar kunnen zijn dat als je leert te dansen, met tijd, met ruimte en eens een andere zitplek te zoeken dan je altijd zit, je nieuwe mensen gaat ontmoeten en een hele andere ‘samen komen’ zult ervaren. Leer elkaar kennen en leer te dansen!

Geef een antwoord

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.